Op 17 April 1992 omstreeks 15u20 werd ik in het Heilig Hart Ziekenhuis te Leuven geboren. Met mijn 52 cm groot en mijn 4.120 kg was ik best een klepper. Ik weende hele dagen door en zweeg alleen als ik sliep, gelukkig voor mijn ouders sliep ik dan ook zeer veel. Ik was 'nen hevige' zoals ze wel eens zeggen en met veel spelen en ravotten ging mijn peutertijd voorbij.

Hét moment van de peutertijd was wel het leren fietsen zonder wieltjes, want met wieltjes was er maar niets aan, vond ik.
Op 21 Mei 1995 was het zover. We woonden toen in Boutersem op een heuveltje, en mijn ouders besloten om eerst de helling op te stappen en even verderop op een pleintje mij te leren fietsen. Maar voor mij was dit te lang wachten en nog voor we boven waren, reed ik daar al rond zonder wieltjes! Buiten het starten en stoppen liep alles perfect en zo deed ik mijn eerste ervaringen op het met 'echt' fietsen.

Toen ik 5 jaar was, kreeg ik voor mijn Sinterklaas een nieuwe fiets cadeau kreeg, nog wel geen echte mountainbike of koersfiets maar ik was er al super tevreden mee. Ik ging dan ook wel eens mountainbiken met mijn papa, kleding kreeg ik van mijn nonkel, die een chocoladewinkel heeft en zijn eigen kledij had laten maken. En dan met een stadsfietsje, ik weet nog goed dat de voorbijrijdende mensen mij aanmoedigden en me soms ook wel eens duwden.

Een jaar later kreeg ik opnieuw een fiets voor Sinterklaas. Deze keer was het wel een echte mountainbike, een knalgele MBK. Ik was er superfier op en nu zouden de andere tourrijders op de mountainbiketochten wel eens opkijken naar mij. Zo ging ik vele zondagen mountainbiketochtjes rijden met mijn papa en kwam ik altijd vuil thuis want de plassen zocht ik ook altijd op.
Enkel mountainbiken op zondag en de rest van de week mijn ouders zot maken met mijn lawaai was ook niet alles. Daarom besloot ik mij op 9 jarige leeftijd in te schrijven in een rolschaatsclub. Vanwaar de interesse? Vermoedelijk omdat ik het geleerd had van mijn meter. Dus zo gezegd, zo gedaan. Twee keer per week ging ik naar de training en ik behaalde er verscheidene diploma's. Ik deed het daar zeker niet slecht. Tijdens de wedstrijdjes op de training bracht ik het er altijd goed vanaf, en won wel eens. Met verliezen had ik het moeilijk, ik wou altijd winnen, ook met de spelletjes die ik speelde met mijn zus.
Na twee jaartjes was ik het rolschaatsen beu en wou wel eens iets anders doen. Fietsen sprak me wel aan, maar nergens was er iets te vinden over wielrennen. Dan maar voor de tweede keus gegaan: atletiek. En we waren weer vertrokken, het lopen ging mij niet zo goed af, wat moeilijk was voor mijn winnersmentaliteit, maar desondanks deed ik het wel graag. Ik was 11 toen ik opnieuw een MTB kreeg. Deze keer mocht ikzelf kiezen en het werd een zwartwitte Granville, nu was ik een echte renner aan het worden. Mijn papa had ondertussen bij wat fietsenmakers geïnformeerd en wanneer een collega op het werk een ploeg in de buurt kende, stopte ik met atletiek en begon met wielrennen.

Zo kwam ik in de nazomer van 2003 bij Olympia Tienen terecht. De ervaringen waren super en met een echte koersfiets rondrijden op het vliegveld was geweldig. Maar het seizoen liep ten einde en ik besloot te starten bij de 12-jarigen aspiranten. Ik kocht een fietsje van de voorzitter en met mijn kledij met sponsors op, was ik super fier.

Na de verplichte opleiding voor aspiranten begon ik aan mijn eerste wedstrijd. De eerste van het seizoen, in Zoutleeuw: ik zie het nog zo allemaal voor me. Er waren 8 inschrijvingen en om 14u stonden we klaar aan de start, ik super nerveus natuurlijk. Het startschot weerklonk en weg waren we. Ik geraakte nog niet zo snel in die rare klikpedalen, maar eens ik weg was kon ik bij een groepje van 3 aanpikken. Een ander groepje van drie was al weggereden. Na een paar ronden demarreerde ik uit mijn groepje weg op zoek naar de koplopers en na lang achtervolgen kon ik vooraan aansluiten, maar daar was de vogel al gaan vliegen. In de spurt voor de tweede plaats werd ik 2de, wat me een 3de plaats in het totaal opleverde. Jelle Cant won de wedstrijd. Wat een super begin, mijn eerste koers en onmiddellijk op het podium. Wat was ik blij.

Het verdere seizoen verliep goed en ik stond nog een paar keer op het podium. Op het BK behaalde ik een prachtige 13e plaats in de wegrit. Jelle Vleaminck won de wedstrijd en mocht zich Belgisch Kampioen noemen. Zo liep het seizoen op zijn einde en kon er een positieve balans opgemaakt worden.

Mijn tweede seizoen kwam eraan, dit keer bij de 13-jarigen aspiranten. Ik hoopte dit jaar te kunnen winnen en begon in Zoutleeuw alweer met een goed resultaat: een tweede plaats. Het hele seizoen verliep super maar de overwinning bleef achterwege. Toch hoopte ik op het provenciaal kampioenschap mijn eerste overwinning in de wacht te slepen maar daar ging het fout. In de tijdrit strandde ik op 32" van de winnaar, maar in de wegrit werd ik pas 3de, een kleine ontgoocheling. Op 21 augustus was het eindelijk zo ver. Ik stond aan de start in Wemmel en voelde me super. Na een 5 tal kilometer reed ik weg uit het peloton om zo alleen aan te komen, wat een ontlading. Mijn eerste interview was ( zoals bij de meesten wel ) niet echt overweldigend. Ik eindigde het seizoen met nog tal van ereplaatsen.

Bij de 14-jarigen had ik een doelstelling: Provenciaal Kampioen worden. Om in het voorseizoen ook eens een mountainbike/cyclocrosswedstrijd mee te pikken, besloot ik te starten in Londerzeel, meteen het PK. En daar pakte ik al meteen mijn eerste titel van mijn carriëre mee naar huis. Dit beloofde voor het komende wegseizoen. Het wegseizoen startte ik dan ook sterk met een derde stek alweer in Zoutleeuw. Ik bleef gedurende heel het seizoen constant presteren en op 2 juli kroonde ik mij tot Provenciaal Kampioen Tijdrijden én Wegrit, ik had zowaar de dubbel. Later op het seizoen was ik op het Vlaams Kampioenschap in het zeer warme Aalst in topvorm en pakte er buiten alle verwachtingen in een 3de plaats in de tijdrit. Dit gaf me motivatie om ook in de wegrit sterk te presteren. En zo werd ik 5de in de wegrit. Ook in het naseizoen bleef ik knap presteren met nog enkele overwinningen, maar meestal stuitte ik op een te sterke Toshoni Van Craen. Zo behaalde ik 7 overwinningen bij de 14-jarigen aspiranten, een geweldig seizoen. Ik was klaar voor de overstap naar de nieuwelingen.

Met niet al te hoge verwachtingen begon ik met een oefenkoers in Vollezele waar ik direct 3de eindigde. Een week later won ik zowaar de tweede oefenkoers in Kapellen. Maar dit was nog niet het echte werk. Een wk later startte ik in Brustem. Met zowaar 160 vertrekkers, was dat wringen en duwen. Ik kon me goed handhaven vooraan in het peloton en wanneer we de laatste ronde ingingen, zat ik nog vrij goed in de voorste gelederen en besloot mee te gaan spurten. Ik vond een opening in de drukte en spurtte naar een 3de plaats. Ook de week daarna in Nieuwrode belandde ik op een 2de plaats. Het jaar was dus super gestart voor mij. In de eerste vier weken altijd een podiumplaats. Dat was geweldig. Het seizoen verliep zeer goed, en ik was dan ook dé titelkandidaat voor de provenciale trui bij de eerstejaars. Maar ik viel ondanks sterke benen door de mand en stond zelfs niet op het podium. Deze nederlaag werd ruimschoots vergeten door een Provenciale titel op de MTB, het tijdrijden waarbij ik zelfs sneller was dan de beste tweedejaars, en een onvergetelijke Vlaamse titel bij de eerstejaars op de weg. Na 5 wedstrijden in de Beker Van Vlaanderen was ik als beste eerstejaars geëindigd in het klassement en mocht deze trui aantrekken. Ik werd derde in de totaalstand.

Een dag na de zware beker van België te Polleur, waar ik 14e eindigde, pakte ik mijn eerste overwinning. Ik won in Bierbeek-Bremt van een groepje van zes de spurt. Het was een geweldige ontlading dat ik eindelijk de échte zege binnenhad, en dit op de verjaardag van mijn papa. Later op het seizoen won ik ook nog in Budingen en kreeg ik de kans van nationaal coach Rony Vanmarcke om mee te gaan naar Luxemburg op een internationale driedaagse. Ervaringen genoeg opgedaan dus. Op het einde van het seizoen kreeg ik dan ook aanbiedingen van Balen Bc, DCM Cycling Team, Bodysol-Lotto Cycling Team Menen en CT Dj-matic. Aanvankelijk was ik niet van plan te veranderen maar na het afhaken van mijn super ploegleider Johan Roekens, die een heel seizoen voor me klaar had gestaan, was er buiten de vriendschap met de renners niet veel meer wat me bond aan Tienen. En zo besloot ik om in 2008 te koersen bij Bodysol-Lotto Cycling Team Menen en hoopte om ook daar mooie resultaten te rijden. Het seizoen kwam moeizaam op gang en de resultaten lieten wat op zich wachten. Het was dan ook al 3 mei in de ridley tour dat ik mijn eerste zege van het seizoen behaalde. Na deze zege was er de bevrijding en won ik vele malen, en allemaal grote koersen. De apotheose van het seizoen was de koers in Hooglede-Gits. Na perfect ploegenspel kroonde ik mij tot Belgisch kampioen, een onvergetelijk moment. Ik mocht dan ook de rest van het seizoen in de tricolore trui rijden, een enorme fierheid straalt dan van je af. Ook won ik naast al de mooie interclubs twee rondes, de ronde van Oost-Vlaanderen en de Vattenfall Young Cyclassics, een afwachtingsronde van de protour wedstrijd Vattenfall Cyclassics.

Mijn eerste jaar als junior is zoals velen wel weten, eentje om nooit te vergeten! Met al van vroeg in het seizoen goede resultaten in zowel binnen- als buitenland, was er de beloning met een WK-selectie waarvan ik voor het seizoen van droomde, en daaruit volgde de bekroning tot wereldkampioen in Moskou! Een trui die ik een heel jaar mocht showen als tweedejaarsjunior bij het Avia-team van Rik Devoogdt, de ploeg waar ik wegens meningsverschillen met het bestuur van CT Menen naartoe zou trekken.

Mijn jaar als wereldkampioen was een schitterend jaar! Ik behaalde ondanks de trui zeer mooie overwinningen (onder andere Parijs-Roubaix) en speelde in alle wedstrijden een belangrijke rol! Ook mijn titel werd met succes verdedigd, met een bronzen medaille als resultaat, waarmee ik de derde renner ooit werd die tweemaal achter elkaar een medaille wist te behalen in de WK wegrit. Laat in het seizoen besliste ik om bij de beloften uit te komen voor het Ovyta-Eijssen-Acrog team, waar ik Sean De Bie en Martijn Debaene terugvond, mijn maatjes van op het WK in Moskou destijds.

Het eerste beloften-jaar werd een moeilijk jaar, ook door de hogere studies kinesitherapie die ik startte. Desondanks was ik bij periodes sterk op dreef en volgden de bijhorende mooie resultaten. Hoogtepunt was opnieuw Parijs-Roubaix, met een 2e plaats als eerstejaars. Op het einde van het jaar besloot ik om een stap hogerop te zetten en voor een avontuur te kiezen: Bontrager-Livestrong, de ploeg van Axel Merckx en Lance Armstrong! Ik kijk er alvast enorm naar uit om veel bij te leren!